Een vermoeidheid die niet weggaat met slapen.
Het zit in het wakker worden
en heel even vergeten…
tot de realiteit weer binnenkomt.
In de simpele dingen
die ineens zwaar voelen,
in gesprekken die energie kosten
terwijl je hoofd al zo vol is.
Het zit in het missen,
steeds opnieuw,
bij kleine momenten
waar niemand anders bij stilstaat.
Rouw maakt moe…
omdat je niet alleen iemand mist,
maar ook het leven
zoals het ooit was.
En toch leef je verder,
tussen wat was
en wat nooit meer hetzelfde zal zijn.
