Over mij

Mijn eerste grote verlies was het plotselinge overlijden van mijn vader. Hij was 46 jaar en ik net 21 jaar. Op dat moment leerde ik tijdens mijn opleiding Sociaal Pedagogisch Hulpverlening dat je de rouwfases goed moest doorlopen om je verdriet te verwerken. Hoe moest ik omgaan met dit verlies? Ik was boos omdat de toekomst er nooit meer uit zou zien zoals ik had verwacht. Het was onomkeerbaar dit verlies. Wie was ik zonder mijn vader?

 

Ik moest een manier vinden om het te (ver)dragen, te integreren in mijn leven. Er was een tijd voor en na zijn overlijden. Ik wilde een manier vinden om dit diepe verdriet om te zetten. De zinloosheid van zijn dood moest enigszins zin krijgen om het dragelijk te maken. Ik ging op zoek naar literatuur, een theoretisch kader en methodieken. Een klein gedeelte sprak me aan en gaf me wat houvast. Dit verlies maakte mijn leven ineens kwetsbaar en rauw. Het riep allerlei onbekende emoties op en dat maakte mij onzeker. Niets was meer zoals het ooit was geweest. Ik moest mij opnieuw verhouden tot mezelf, mijn plek in de familie, mijn omgeving, het leven en de dood.

Achtergrond
Na dit grote verlies wist ik dat ik iets met rouwbegeleiding wilde gaan doen. Ik ging regelmatig als vrijwilligster mee naar de weekenden van het CNK (contactgroep nabestaanden kanker patiënten) en mocht jongeren begeleiden bij het verlies van een ouder. Bijzondere weekenden waar ruimte was voor verdriet. Verdriet werd gedeeld waardoor er ook ruimte kwam voor een lach, naast de traan. Ik zag dat stilstaan bij verlies troost gaf. Troost bij de ander, maar het deed ook wat met mij. Daar heb ik besloten dat “later als ik groot zou zijn”, ik een opleiding zou gaan doen gericht op rouwbegeleiding.

Een paar jaar geleden kwam op 45 jarige leeftijd ook mijn broer te overlijden. Door zijn sterven realiseerde ik me dat ik groot genoeg was om de opleiding te gaan volgen. Ik wilde het niet langer uitstellen en ging naar een open dag van de opleiding tot Rouw- en verliestherapeut aan de SAU. Daar gaven de docenten woorden aan mijn gedachten. Gedachten over rouw, gedachten over wat daarin belangrijk is en hoe er aandacht voor mag zijn. 

Naast Stilstaan bij verlies, ben ik werkzaam als medisch maatschappelijk werker waar ik veel te maken heb met rouwprocessen rondom het verlies van gezondheid. 

Kernwoorden die mij beschrijven als therapeut zijn: open, sensitief, direct, eerlijk, doelgericht en praktisch.  Ik word vaak omschreven als iemand met een sterk inlevingsvermogen die mooie vragen weet te stellen, die uitnodigen tot reflectie.  

Als psychosociaal rouw- en verliestherapeut ben ik geregistreerd bij de Nederlandse Federatie Gezondheidszorg.